Balans in veilig en gezond werken.

Beveiliging privacyrichtlijnen onder de loep

De laatste tijd is er veel te doen over privacyrichtlijnen bij ziekte. Eerder raakten een aantal arbodiensten in opspraak omdat zij medische gegevens aan werkgevers gegeven zouden hebben. Ook werd geconstateerd dat verzuimverzekeraars de fout in zouden gaan.

Brancheorganisatie OVAL en CBP zetten op een rij welke informatie wie mag vragen.

Vanaf het moment van de ziekmelding moeten partijen zorgvuldig omgaan met de privacy van de betreffende werknemer. Er gelden de volgende regels:

De werkgever mag de werknemer naar de volgende gegevens vragen:

  • het telefoonnummer waarop de werknemer te bereiken is en het (verpleeg)adres;
  • hoe lang de ziekte vermoedelijk gaat duren;
  • de lopende werkzaamheden en afspraken;
  • of de werknemer onder een van de vangnetbepalingen van de Ziektewet valt;
  • of de ziekte verband houdt met een arbeidsongeval;
  • of er sprake is van een verkeersongeval met regresmogelijkheid.

Een werkgever mag niet rechtstreeks aan de werknemer vragen een vragenlijst in te vullen waarin medische gegevens worden gevraagd.

De bedrijfsarts mag de werkgever alleen informatie verstrekken die voor die werkgever noodzakelijk is. Bijvoorbeeld de verwachte ziekteduur en de mogelijkheden en beperkingen.

Na een verzuimspreekuur moet de bedrijfsarts zich bij de rapportage aan de werkgever beperken tot de beperkingen en de mogelijkheden. Het doorspelen van medische informatie is niet toegestaan, ook niet als die bij de werkgever al bekend is.

De bedrijfsarts mag niets zeggen over de aard van een interventie. Wel kan hij die formuleren in termen van belastbaarheid. Bijvoorbeeld: “Ik heb de werknemer geadviseerd om deel te nemen aan een training die zijn belastbaarheid vergroot.”

Als het verzuim werkgerelateerd is, mag de bedrijfsarts dit aan de werkgever melden. Daarbij geeft hij ook aan wat de aard is van het werkgebonden probleem, voor zover daarmee de privacy van de werknemer en derden niet onnodig wordt geschaad.

Als het verzuim niet werkgerelateerd is, mag de bedrijfsarts dat niet aan de werkgever melden.

Als er recht bestaat op regres, mag de bedrijfsarts dat ook niet aan de werkgever melden, tenzij de werknemer daar toestemming voor geeft.

Als een bedrijfsarts constateert dat de medewerker zijn re-integratie belemmert of vertraagt, mag hij dat wél melden. Voorwaarde is wel dat de formulering geen waardeoordeel moet bevatten, maar alleen feiten . Bijvoorbeeld: “Voor het probleem waarvoor werknemer verzuimt, is een adequate behandeling mogelijk. Ik heb dit ook zo met de werknemer besproken, maar die heeft te kennen gegeven geen behandeling te willen ondergaan. Naar verwachting zal daardoor het verzuim langer duren dan nodig is. Mijn advies is om een deskundigenoordeel re-integratie-inspanningen bij het UWV aan te vragen.”

Aan de verzekeraar mag de bedrijfsarts geen medische informatie verstrekken. Datzelfde geldt voor informatie over beperkingen bij het verrichten van arbeid, of zelfs voor de vraag of een ziekmelding arbeidsgerelateerd is. In plaats daarvan mag een bedrijfsarts de verzekeraar alleen administratieve gegevens verstrekken. Het gaat hier bijvoorbeeld om de duur van het verzuim en de tijdigheid van de re-integratie-activiteiten.

Ook het verstrekken van de volgende stukken aan de verzekeraar is verboden:

  • het plan van aanpak,
  • de terugkoppelingen van de bedrijfsarts,
  • probleemanalyse,
  • voortgangsrapport,
  • eerstejaarsevaluatie,
  • functionele mogelijkhedenlijst,
  • actueel oordeel,
  • besluiten van het UWV,
  • deskundigenoordeel.

Wel mag een arbodienst medische informatie verstrekken aan de medisch adviseur van de verzekeraar.

Gerechtvaardigd?

Nee, Petra van de Goorbergh van de Oval (voorheen: Boaborea) wil deze regels niet overboord gooien. Maar ze zou wel graag met het ministerie van SZW en het College Bescherming Persoonsgegevens willen overleggen hoe die in concrete gevallen moeten worden geïnterpreteerd. “Je ziet dat deze regels soms botsen met praktijk. In 90% tot 95% van de gevallen is de relatie tussen werknemer en werkgever gewoon goed. En dan zie je vaak dat het de werknemer zelf is die zijn hele doopceel licht, en vrijwillig komt met medische details. Maar diezelfde gegevens mogen dan niet worden opgeslagen in het personeelsdossier. Daarnaast blijft het vreemd dat je wel aan werkgever of verzekeraars vraagt de factuur te betalen, maar dat de factuur alleen bestaat uit een bedrag. Zonder nadere specificatie.”

Aan de andere kant is het niet duidelijk hoe de verzekeraars van meer informatie zouden profiteren. Herman Spanjaard, vice-voorzitter van de NVAB, zei tijdens de Zembla-uitzending te vrezen voor Amerikaanse toestanden. Verzekeraars zouden wellicht medische informatie verzamelen om daarmee in kaart te brengen welke werknemers een risicofactor vormen. Die lopen vervolgens de kans op aandringen van de verzekeraar ontslagen te worden.  Of bij een verzuimverzekering te worden uitgesloten.

Maar het is de vraag of verzekeraars daar de medische gegevens wel voor nodig hebben. Zijn de bovengenoemde administratieve gegevens niet voldoende? Als iemand een jaar lang verzuimt, kwalificeert hij zich sowieso als risicofactor, ongeacht de precieze diagnose. Divers onderzoek toont immers aan dat de beste voorspeller van verzuim bestaat uit verzuim in het verleden. Zou het niet beter zijn als verzekeraars niet van de identiteit van de zieke werknemer op de hoogte waren?

Over dat laatste wil de NVAB zich niet uitlaten. In een schriftelijke reactie meldt de vereniging het volgende: “Blijkbaar vinden verzekeraars het toch nog interessant om nog meer potentieel voorspellende informatie te vergaren zoals medische informatie van de verzekerde. Wij verzetten ons met name tegen die uitwisseling van medische gegevens omdat dit onze vertrouwensrol kan beschadigen en we daarmee minder goed ons werk kunnen doen om gezondheid en duurzame inzetbaarheid in werk te bevorderen.”

Bron: Arboonline.nl

Meer informatie over verzuimmanagement Arbomanager